Τιτανομαχίες Καλάβρυτα - Μαζέικα ..τότε που δεν υπήρχε ο ερασιτεχνικός επαγγελματισμός

״Λαύρα״  Καλαβρύτων - ״Χελμός״ Μαζεΐκων.
Κυριακή! Και κάθε Κυριακή! Το μεγαλύτερο αθλητικό γεγονός της εβδομάδας για τη μικρή μας πόλη, που το περιμέναμε πώς και πώς. Και δεν ήταν μόνο αθλητικό γεγονός, ήταν και πολιτιστικό, ήταν και κοινωνικό, ήταν και θέαμα (μαζί με τον κινηματογράφο), ήταν και λαχτάρα, ήταν και πάθος, ήταν κι ελπίδα. Αλλά πάνω απ’ όλα, μεράκι, κέφι, ευχαρίστηση!
Η μεγάλη συνάντηση! Το μεγάλο ״ντέρμπι״, μεταξύ των ״αιώνιων״ ποδοσφαιρικών αντιπάλων : ״Λαύρας״ Καλαβρύτων - ״Χελμού״ Μαζεΐκων (τύφλα να έχουν τα ντέρμπι Ολυμπιακού - Παναθηναϊκού)!
Όλη η μικρή μας κοινωνία για όλη τη βδομάδα γι’ αυτό ζούσε. Κι υπήρχε μια προετοιμασία! Μια θέληση για ποδόσφαιρο ! Ένα μεράκι γι’ αθλητισμό! Που το γήπεδο (και για να μην παρεξηγηθώ το προαύλιο του Γυμνασίου ήταν το γήπεδο) γέμιζε από τους νεαρούς εκείνων των χρόνων, για προετοιμασία, για προπόνηση, έτσι που να είναι όλοι έτοιμοι για τη μεγάλη ״μάχη״.
Και τότε δεν υπήρχε ο ״επαγγελματισμός״ του ποδοσφαίρου. Ούτε ο ״ερασιτεχνικός επαγγελματισμός״. Τότε υπήρχε το ποδόσφαιρο σαν παιχνίδι πρώτα απ’ όλα, σα θέαμα, σα μεράκι. Γι’ αυτό είχε πάθος, δύναμη, λαχτάρα, που το ξεχώριζε και του έδινε την άλλη όψη, την πραγματική, την αληθινή, τη σπουδαία.
«Παράγοντες», που άφηναν τις δουλειές τους και τις οικογένειές τους κι έτρεχαν και παιδεύονταν κι έδιναν όλο τους το είναι για την ομάδα.
Πώς να ξεχάσει κανείς το Γιώργο το Μπαχά και το Χρίστο τον Παπαχριστόπουλο, που δώρο είχαν κάνει τον εαυτό τους στο ποδόσφαιρο και στη ״Λαύρα״ Καλαβρύτων! Ίσως κι άλλοι, που δεν τους θυμάμαι. Όμως αυτοί οι δύο πήγαιναν πακέτο. Όπου μπάλα, όπου φανέλα και ποδοσφαιρικό παπούτσι, πάντα μπροστά τούς έβλεπες.
…Οι δύο αιώνιοι αντίπαλοι : Λαύρα״  Καλαβρύτων - ״Χελμός״ Μαζεΐκων. Στο καθιερωμένο κυριακάτικο ״ντέρμπι״.
Δυο κύριοι πρωταγωνιστές εκείνης της εποχής, ο Φάνης ο Αρχιμανδρίτης (Καλαβρυτινός) και ο Γιάννης ο Μητρόπουλος (Μαζιώτης), ξετύλιξαν το κουβάρι της μνήμης κι αναθυμήθηκαν φίλους, γνωστούς, συμπαίκτες, γεγονότα, περιστατικά.
Η αυτούσια μαρτυρία, ο καλύτερος αφηγητής.
Ο Φάνης ο Αρχιμανδρίτης έχει το λόγο. Η μνήμη γυρίζει πίσω, αρκετά χρόνια πίσω κι οι θύμισες μία-μία ξεδιπλώνονται :
«Στις αρχές της δεκαετίας του ’60 ένα «τσούρμο» 15άρηδες και 16άρηδες, αφήνοντας τις αλάνες της γειτονιάς εμφανίστηκαν στο μεγάλο προαύλιο του Γυμνασίου Καλαβρύτων (γήπεδο).
Παιδιά αδύναμα, άλλοτε νηστικά κι άλλοτε μισοφαγωμένα, κυνηγημένα από τους καθηγητές (Θούας κ. ά.) και παρεξηγημένα από την ״ελίτ״ της εποχής, κλώτσαγαν με παλιοπάπουτσα μισοτρυπημένα το τόπι, σχισμένο ή ξεφούσκωτο, δίπλα  στους πιο μεγάλους, που στελέχωναν την ποδοσφαιρική ομάδα των Καλαβρύτων : στο Γιάννη τον Κοσμόπουλο (τερματοφύλακα), στον Ανδρέα τον Ευαγγελίου, στον Κώστα τον ״Παπά״ (Παπαδημητρόπουλο), στο Μάκη το Μαθιό, στο Μάκη το ״Ντελίσα״ (Χρυσανθακόπουλο), στο Βασίλη τον Καρκούλια, στο Βασίλη τον ״Πούσκα״ και τόσους άλλους. Πολύ σύντομα πήραν τη θέση τους κι άρχισε να γράφεται μια καινούρια ποδοσφαιρική ιστορία για τα Καλάβρυτα.
Κάθε Κυριακή, τα καλοκαίρια προπαντός, στο ״γήπεδο״ (προαύλιο του Γυμνασίου) κάτι σημαντικό γινόταν. Κόσμος πολύς, από νωρίς, συγκεντρωνόταν για να χαρεί ποδόσφαιρο, για να απολαύσει ״ντρίπλες״, ״ζογκλερικά״  κι απίθανα γκολ.
Όλοι ζούσαν για τις Κυριακές. Η μισή εβδομάδα περνούσε συζητώντας για την Κυριακή που πέρασε κι η άλλη μισή σχεδιάζοντας για την επόμενη. Κι οι ποδοσφαιριστές να γίνονται ״ήρωες״ κι ״ινδάλματα״. Είχαν την αίσθηση ότι πρόσφεραν κι αυτοί μεγάλη υπηρεσία στην ήδη ιστορική πόλη των Καλαβρύτων. Ήταν θέμα χρέους και τιμής. Δεν ήταν δυνατό μια πόλη όπως τα ΚΑΛΑΒΡΥΤΑ να υστερεί ή να χάνει στο ποδόσφαιρο. Ήταν ״ντροπή״! Ήταν ״προδοσία״!
Οι αντίπαλοι ήσαν κυρίως ομάδες από Πάτρα, Αίγιο και αλλού. Αλλά μ’ αυτή που τακτικά και κυριολεκτικά «βγάζαμε τα μάτια μας» ήταν η ομάδα των Μαζεΐκων, ο ״Χελμός״ Μαζεΐκων. Μάλιστα το 1963 ηττήθηκε στα Καλάβρυτα με το βαρύ σκορ 7-1.
Τα παιδιά που συνήθως αποτελούσαν τη σύνθεση της ομάδας, τότε, ήσαν : Μπίρμπας Ιωάννης (τερματοφύλακας, με απίθανες αποκρούσεις), Λάκης Βάγιας, Νίκος Σπυρόπουλος, Θανάσης Ζησιμόπουλος, Φώτης Κοκκότης, Κώστας Μιχόπουλος, Γιώργος και Νίκος Κατσικανταής, Γιώργος Φουφρής (έπαιζε με το ״τζιν״ παντελόνι), Φάνης Αρχιμανδρίτης, Πάνος και Γιώργος Λόντος, Γιώργος Χρυσανθακόπουλος, Γιάννης Παπαδάτος, Ντίνος Καρναβάς, Λευτέρης Νικολάου κ.ά. Καλή τους ώρα όπου κι αν βρίσκονται!
Τι να πρωτοθυμηθεί κανείς από κείνες τις ωραίες και διαφορετικές εποχές. Την αγωνία πριν τον αγώνα! Την ικανοποίηση μετά τη νίκη! Τις φιγούρες με την μπάλα! Το λοξοκοίταγμα σε κάποια γωνιά, όπου κάποια κοπελιά κρυφοκαμάρωνε! Τι!.. Τι!.. Τι!..
… Κάποτε η αμυντική γραμμή της ομάδας (Βάγιας, Ζησιμόπουλος, Κοκκότης, Σπυρόπουλος) είχαν κάνει μεταξύ τους μια μυστική συμφωνία : Όταν η ομάδα κερδίζει η μπάλα να πηγαίνει ή στο νεκροταφείο ή στου Κακογιάννη το περιβόλι για καθυστέρηση. Αν μάλιστα πήγαινε στου Κακογιάννη, η καθυστέρηση ήταν μεγάλη ∙ γιατί ώσπου να κατέβει η κυρά-Μαρίκα να τη φέρει, πέρναγε ολόκληρη ״μέρα״ (δεύτερη μπάλα δεν υπήρχε).
Μια Κυριακή, κι ενώ νικούσαμε, μπήκε η συμφωνία σε εφαρμογή. Οπότε ο Ζησιμόπουλος, παίζοντας προς την πλευρά του Κακογιάννη, τραβάει ένα σουτ και στέλνει την μπάλα όχι στο περιβόλι, αλλά στου ״διαόλου τη μάνα״ και γυρίζοντας στο Λάκη το Βάγια του λέει δυνατά : «Οκέι;» ∙ κι αυτός του απαντά : «Γιες ωράιντ»!
Όσοι τούς ακούσαμε μείναμε ξεροί από τα γέλια με τα αμερικάνικα, που είχαν δανειστεί από τα καουμπόικα έργα του σινεμά της εποχής εκείνης, αλλά και με την άψογη συνεργασία τους.
… Όμορφες στιγμές!.. Ωραίες εποχές!.. Πράγματι!!!».

Αναπόλησης συνέχεια… Κι απ’ το άλλο ״στρατόπεδο״  ο Γιάννης ο Μητρόπουλος θυμάται και διηγείται :
« Οι ποδοσφαιριστές που απάρτιζαν την ομάδα του ״Χελμού״ ήσαν : ο Θεοδόσης ο Παναγιώτης, ο Ράπτου ο Θανάσης (τερματοφύλακας που πέταγε τα λινά του παπούτσια κι έπαιζε ξυπόλυτος. Αστειευόμενος έλεγε δε στους συμπαίκτες του : ״είμαι Αιθίοπας εγώ ρε!״), ο Μητρόπουλος ο Γιώργος, ο Μητρόπουλος ο Γιάννης, ο Κατσίνης ο Άρης, ο Κατσίνης ο Φώνης, ο Δελής ο Θανάσης, ο Λουκόπουλος ο Χρίστος, ο Γιαννούλιας ο Σπύρος, ο Γιαννούλιας ο Κων/νος, ο Ρουμελιώτης ο Διονύσης, ο Κόκκορης ο Παναγιώτης, ο Κόκκορης ο Νίκος, ο Κωνστάντης ο Κων/νος, ο Χαχάμπης ο Βασίλης, οι Μπαλφουσαίοι Θανάσης και Παναγιώτης, ο Λάμπρου ο Γιώργος, ο Κόκκορης ο Χαράλαμπος, ο Γκόρτσος ο Γιώργτης κι ο Αθανασίου ο Σπύρος. Νεότεροι που ήρθαν στην ομάδα ήταν : ο Μαρίνης ο Δημήτρης, ο Σπηλιόπουλος ο Κων/νος, ο Ρέλλος ο Περικλής, οι Μηλιτσοπουλαίοι Δημήτρης και Στάθης, ο Γκλαβάς ο Θεόδωρος, ο Καρασιούτας ο Λάμπης, ο Δημόγιαννης ο Ηρακλής κ.ά.
Θυμάμαι… συνεχίζει ο Γιάννης ο Μητρόπουλος, ήταν Δευτέρα του Πάσχα. Είχαμε κανονίσει ποδοσφαιρικό αγώνα με τα Καλάβρυτα. Το συγκοινωνιακό μέσο με το οποίο θα πηγαίναμε ως τα Καλάβρυτα ήταν ένα φορτηγό, το οποίο και είχαμε κλείσει. Όμως η αστυνομία το απαγόρευσε. Στα Καλάβρυτα μάταια περίμεναν. Όλοι είχαν ανέβει στις μυγδαλιές του Φεφέ και κοίταγαν κατά τον κάμπο μήπως και φανούμε.
Όμως η θέληση για τον αγώνα, η ικανοποίηση για το κέφι μας και το ακατανίκητο πάθος μας για ποδόσφαιρο δε μας άφηνε ήσυχους. Ο αγώνας έπρεπε να γίνει. Μετά από συνεννόηση κλείσαμε για την επόμενη μέρα, Τρίτη του Πάσχα.
Με το λεωφορείο της γραμμής, λοιπόν, έφυγαν από νωρίς οι περισσότεροι. Εγώ και ο Θανάσης ο Ράπτου ξεμείναμε. Χάσαμε δε και το δεύτερο λεωφορείο. Ο Νίκος ο Λάμπρου κι ο Στάθης ο Τσάμης, φίλαθλοι τότε, μας είπαν ότι με ένα ταξί Καλαβρυτινό αν φτάναμε ως τον Πριόλιθο, μπορούσαμε, άμα το ειδοποιούσαμε, να μας πάει ως τον προορισμό μας.
Μέσα μας η ποδοσφαιρική φλόγα ״ζεμάταγε״ πανάθεμάτη. Έπρεπε να φτάσουμε στα Καλάβρυτα να ενσωματωθούμε στην ομάδα. Στο ״Χελμό״ μας που τόσο αγαπούσαμε! Η μεγάλη απόφαση μεταξύ μας πάρθηκε. Θα πηγαίναμε με τα πόδια!..
Ξεκινήσαμε!.. Στην Άνω Κλειτορία σταματάμε έναν οδηγό, ο οποίος μας πήγε μέχρι το διάσελο του Πριόλιθου γιατί θα πήγαινε μέχρι το Δρυμό (Μοστίτσι).
Συνεχίσαμε πάλι με τα πόδια. Άρχισε να ψιλοβρέχει. Ο Θανάσης βάδιζε, ενώ συγχρόνως έτρωγε, μασουλώντας, κάποιο ξεροκόμματο που είχε μαζί του και μουρμούριζε :
Θεούλη μου, και συ εναντίον μας είσαι σήμερα;
Μετά από αρκετή ώρα φτάνοντας στο χωριό του Πριόλιθου βρήκαμε ένα τρακτεράκι…
Παρακαλέσαμε τον οδηγό να μας πάρει ως τον Αϊ-Γιώργη της Βυσωκάς. Αυτός φοβόταν την Αστυνομία. Με ״καπάτσικα״ λόγια και παρακάλια καταφέραμε να μας φέρει ως τις ιτιές, που είναι μετά το γεφύρι του Βουραϊκού, όπως μπαίνουμε από τα Μαζέϊκα στα Καλάβρυτα, δίνοντάς του κάτι παραπάνω από 70 δραχμές, που αρχικά είχαμε συμφωνήσει.
Έτσι, επιτέλους φτάσαμε κι αγωνιστήκαμε. Αυτό που θέλαμε το κάναμε. Γιατί αγαπούσαμε πραγματικά την ομάδα μας, το ποδόσφαιρο και τον αθλητισμό.
Το 1959, συνεχίζει ο Γιάννης ο Μητρόπουλος, στα Καλάβρυτα έπαιζε το ״Ναυτάκι״ (έτσι θυμάμαι το όνομά του. Κι ο γράφων το θυμάται μ’ αυτό το όνομα, πιτσιρικάς ον τότε). Αυτός ήταν με το συνεργείο της Μ.Ο.Μ.Α., που έφτιαχνε το δρόμο του Μεγάλου Σπηλαίου. Έπαιζε καταπληκτική μπάλα και ενίσχυε, τότε, την ομάδα των Καλαβρύτων. Αλλά η ״Λαύρα״ έχασε με 2-1.
Κάποτε, που και σε μας είχαν ״παρεισφρήσει״  ״αλλοδαποί״ παίκτες, προσπαθώντας να δυναμώσουμε την ομάδα μας, χάσαμε από τα Καλάβρυτα με 6-1.
Οι αναμνήσεις είναι πάρα πολλές. Τι να πρωτοθυμηθεί κανείς. Πάντως όλοι αγαπούσαμε την ομάδα μας και παίζαμε πράγματι γι’ αυτή. Στους πιο πολλούς αγώνες έπαιζε διαιτητής ο πατριώτης μας ο Βασίλης ο Λαζανάς (καλή του ώρα!).
Έναν εγκάρδιο χαιρετισμό και μια ολόψυχη ευχή, για ό,τι το ποθητό, σ’ όλους αυτούς τους συμπαίκτες μου, όπου κι αν βρίσκονται!».
… Θύμησες, αναμνήσεις, σκέψεις, που το χρόνο γυρίζουν πίσω και φέρνουν συγκίνηση, λαχτάρα, νοσταλγία!
Τι να πει κανείς γι’ αυτά τα παιδιά εκείνης της εποχής, που το χόμπι, το μεράκι, το πάθος, είχαν μετατρέψει σ’ αγάπη, σε θέληση, σε τρόπο ζωής!
Ήταν ο αθλητισμός που πήγαζε απ’ το δικό του πνεύμα, αυτό το μοναδικό, το ανεπανάληπτο, το αιώνιο, το αρχαίο, «Του  Μεγάλου, Του Ωραίου και Του Αληθινού»!
Τι συγκίνηση, άραγε, θα προκαλούσε αν όλα αυτά τα παιδιά, μεσήλικες οι πιο πολλοί σήμερα, συναντιόντουσαν σ’ έναν αγώνα παλαιμάχων, τον ερχόμενο Αύγουστο, μέσα στο πλαίσιο των πολιτιστικών εκδηλώσεων, στον ίδιο τόπο, στο ίδιο ״γήπεδο״ (προαύλιο του γυμνασίου), σ’ έναν αγώνα : ״Λαύρας״ Καλαβρύτων-״Χελμού״ Μαζεΐκων!..
Μια πρόταση-πρόκληση και παράκληση προς τη Δ.Ε.Π.Α.Π.Ο.Ζ. Καλαβρύτων και προς το Διοικητικό Συμβούλιο της Α. Ε.  Καλαβρύτων, του μοναδικού αθλητικού σωματείου της επαρχίας μας, για να τιμηθούν όλοι αυτοί οι παλαίμαχοι ποδοσφαιριστές και των δύο ομάδων, για να μαλακώσει η νοσταλγία και να γίνει αυτή η στιγμή συνάντησης, στιγμή χαράς κι ευτυχίας.
Είθε!!!
Υ.Σ.   Ευχαριστώ απ’ τα βάθη της ψυχής μου τον κ. Φάνη Αρχιμανδρίτη, δάσκαλο και τον κ. Γιάννη Μητρόπουλο, εφοριακό, που πρόθυμα ανταποκρίθηκαν στην πρόσκλησή μου και μέσα απ’ τις ״θύμησές״ τους κατέθεσαν, συνέβαλαν στο να γραφούν αυτές οι ״Θύμησες״.
-----------------------------------------------------------------------------------------------------------
Θεόδωρος  Γ. Θανόπουλος
(Πρώτη δημοσίευση Φ.τ.Κ.,  Μάης, Ιούνιος  1997, σελ. 10)

.


Ο Θεόδωρος Γ. Θανόπουλος είναι συνταξιούχος εκπαιδευτικός,τ. Σχολικός Σύμβουλος Ειδικής Αγωγής και Εκπαίδευσης με καταγωγή από τα Καλάβρυτα.

 

Προσθήκη νέου σχολίου

Το περιεχόμενο αυτού του πεδίου παραμένει ιδιωτικό και δε θα εμφανίζεται δημόσια.
  • Επιτρεπόμενες ετικέτες HTML: <a href hreflang> <em> <strong> <cite> <blockquote cite> <code> <ul type> <ol start type> <li> <dl> <dt> <dd> <h2 id> <h3 id> <h4 id> <h5 id> <h6 id>
  • Αυτόματες αλλαγές γραμμών και παραγράφων.
  • Οι διευθύνσεις ιστοσελίδων και οι διευθύνσεις email μετετρέπονται σε συνδέσμους αυτόματα.
4 + 4 =
Solve this simple math problem and enter the result. E.g. for 1+3, enter 4.