ΚΑΛΑΒΡΥΤΑ: Αντί εφηβικό ‘’φάουλ’’

Δεν υπάρχει μάλλον χειρότερη εξέλιξη για την καθημερινότητα ενός εφήβου από εκείνη που του δημιουργεί τετελεσμένα αδιέξοδα και τον εμποδίζει στο να αναπτύξει, μέσα στα θεσπισμένα κοινωνικά όρια και την κοινή λογική, την ελεύθερη βούλησή του. Όταν μάλιστα αυτά τα τεχνικά αδιέξοδα συμβαίνουν στους χώρους του αθλητισμού, που υπό μια κανονικότητα πρέπει να είναι  εστίες παροχής  λυτρωτικής εκτόνωσης για το έφηβο, ο οποίος συχνά ασφυκτιά ‘’φυλακισμένος’’ στα τερτίπια και τις ανούσιες απαγορεύσεις των ενηλίκων και ενώ είναι υποχρεωμένος, σ΄αυτούς, να εμπιστευτεί την κοινωνική του δράση, εξέλιξη και προστασία, τότε το πράγμα πρέπει να γίνεται αντικείμενο έρευνας.
      Έρευνας, από όποιον με την ιδιότητα του γονέα εμπλέκεται ή σε όποιον στοχεύει στην υγιή διοικητική ή χρηματοδοτική παρουσία του σε ερασιτεχνικούς συλλόγους, που πρέπει να έχουν ως αποστολή την ενασχόληση  ή ακόμα και τον ‘’προσηλυτισμό’’των νεαρών στον αθλητισμό, με σκοπό την ανάπτυξη του αισθήματος της συνεργασίας, της σωματικής βελτίωσης, της αποφυγής δυσάρεστων καταστάσεων ειδικά στην εφηβική ηλικία, του ευ αγωνίζεσθε και άλλα πολλά που προσφέρει ο ερασιτεχνικός αθλητισμός,  γνωστά στον καθένα.

        Απέναντι σε όλα αυτά που μπορούν να χτίσουν ένα συμπαθές περιβάλλον για τα παιδιά και να ορίσουν ως τρόπο ζωής την δια βίου άθληση στον άνθρωπο, έρχονται ιδιότυπες λογικές που θεωρούν ότι μπορεί να επιβάλλεται καθεστώς ιδιοκτησίας, το οποίο μπορεί να περιορίσει, αν όχι διακόψει μια για πάντα και εντελώς, την επιθυμία του εύθραυστου σε αυτή την ηλικία ανθρώπου να ασχολείται με κάτι, που με πάθος εμείς οι μεγαλύτεροι θα έπρεπε να τον μάθουμε να αγαπά.
Στο δια ταύτα.
Τα τελευταία χρόνια, μέσα από πρωτοβουλίες κυρίως αθλητών, αλλά και της διοίκησης του Σκεπαστού, πιστέψαμε πως λόγω αμοιβαίων μετακινήσεων που πραγματοποιήθηκαν χωρίς προβλήματα ανάμεσα στις δυο τοπικές ομάδες Καλαβρύτων και Σκεπαστού,  έχει σπάσει η ανόητη λογική των στεγανών, πράγμα που έμπρακτα έχει βοηθήσει στην ενίσχυση του τοπικού αθλητισμού.
Δυστυχώς όμως πρόσφατο περιστατικό ξαναζωντανεύει μνήμες από την εποχή  του τοπικού ’’ψυχρού πολέμου’’ ;..και το χειρότερο, αν είναι έτσι,είναι ότι ως σύμπτωμα για να επαναληφθεί η λανθασμένη λογική του παρελθόντος αποτελεί η ''δέσμευση'' 17χρονου ποδοσφαιριστή των Καλαβρύτων, στον οποίο δεν ικανοποιήθηκε η επιθυμία του να  φύγει ( να πάρει το δελτίο του) από την Α.Ε. Καλαβρύτων, να ενταχθεί στην τοπική επίσης ομάδα του Σκεπαστού και να αγωνιστεί εκεί. Το γεγονός της επιθυμίας αυτής έγινε γνωστό και στον πρόεδρο του Α.Ο Σκεπαστού κ. Αντώνη Ντόκο ο οποίος κάνει μια προσπάθεια για την ομάδα του, με καθαρά τοπικά χαρακτηριστικά
Ακατανόητη αντιμετώπιση που παρά την επίσημη και αυτοπρόσωπη παράσταση του γονέα του ανηλίκου κ. Ιωάννη Στέργιου και το σχετικό αίτημά του, δεν κάμφθηκαν οι αντιστάσεις της ‘’ιδιοκτήτριας’’ διοίκησης των Καλαβρύτων, αδιαφορώντας πιθανόν για το αν ο συγκεκριμένος νεαρός σταματήσει τελείως την αθλητική δραστηριότητά του, αφού στην νυν ‘’ομάδα του’’, το πολύ πολύ να χρησιμοποιηθεί για να προπονηθούν όλοι όσοι έχουν αποκτήσει τελευταία, (μέσω και της διευκόλυνσης που προσφέρει η υπέρογκη, 11.000 /έτος, δημοτική χρηματοδότηση)... δελτίο Καλαβρυτινού.
Τα ερωτήματα που προκύπτουν αυτονόητα. Εμείς δεν θέλουμε καθόλου απαντήσεις, γιατί είναι βέβαιο ότι δεν υπάρχουν ή θα είναι κριμένες πίσω από διατάξεις,προκηρύξεις, καταληκτικές ημερομηνίες και όρους του τύπου υποσχετική παραχώρηση κ.λ.π. 
Απαντήσεις θα πρέπει να δοθούν στους γονείς χορηγούς, που συμβάλλουν κάθε μήνα και στους χορηγούς ...σκέτο( Δήμος, ιδιώτες)

Ένα είναι σίγουρο. Τα όνειρα και οι επιθυμίες ενός παιδιού δεν είναι ιδιοκτησία ΚΑΝΕΝΟΣ.

Γιαυτό και μόνο γιαυτό, χωρίς εγωισμούς και αγκυλώσεις, τα μέλη της διοίκησης της Α.Ε.Κ πρέπει να προσεγγίσουν το θέμα με την δέουσα λογική και προσοχή, αφού, όπως διαγράφεται η κατάσταση θα υπάρξουν και άλλα παρόμοια αιτήματα.