Απογοητευτική η αριθμητική  παρουσία γονέων – θεατών.

Ακόμα και σε μια ηλιόλουστη μέρα, ακόμα και Κυριακή, οι γονείς -θεατές δυστυχώς δεν ευκαιρούν να παρακολουθήσουν τους προπαίδες τους να αγωνίζονται, πλην ελαχίστων που μετριούνται στα δάκτυλα του ενός χεριού.
Είναι βέβαιο ότι όλοι έχουν τις ασχολίες τους και τα προβλήματά τους και όσοι δεν αντιμετωπίζουν κάτι απ αυτά, έχουν ανάγκη για λίγες ώρες ξεκούρασης. Είναι βέβαιο επίσης ότι όλοι δίνουν καθημερινά τα πάντα για τα παιδιά τους χαριζοντάς τους όλη την ενέργεια. 
Απολύτως κατανοητό, αλλά είναι επίσης βέβαιο ότι τα παιδιά θα ήθελαν να ξέρουν ότι στις κερκίδες είναι και οι δικοί τους.
Από την άλλη βέβαια σίγουρα είναι χρήσιμο να αρχίζουν να νιώθουν και λίγο μόνα τους γιατί τα επόμενα στάδια στην ζωή θα το απαιτήσουν  σε πολύ μεγάλο βαθμό. Εξάλλου δεν μπορούμε να έχουμε την απαίτηση όλοι οι άνθρωποι να είναι ποδοσφαιρόφιλοι.
Ανάλογη φυσικά εικόνα υπάρχει και στους περισσότερους αγώνες των ανδρικών ομάδων Σκεπαστού και Καλαβρύτων, όπου ελάχιστοι βρίσκονται στις κερκίδες, ειδικά όταν η μέρα δεν είναι και τόσο προσφερόμενη για αναψυχή.
Και μπαίνει το ερώτημα πόσοι τελικά ασχολούνται πραγματικά με την λεγόμενη '' ομάδα’’; μάλλον ελάχιστοι.

 

Σχετικά TAGS