Στην ‘’γιαγιά’’ από την Κλειτορία το βραβείο σάτυρας και αλήθειας.

Η σάτυρα και η προσωπική απελευθέρωση από την καθημερινότητα είναι τα κυρίαρχα ζητούμενα των μεταμφιέσεων της αποκριάς. Ένα έθιμο με βαθιές Διονυσιακές ρίζες που αλλοιώνεται χρόνο με το χρόνο, καθώς όλο και περισσότερο, υιοθετεί ξενόφερτες, Βραζιλιάνικου τύπου επιρροές. 

Ευτυχώς όμως υπάρχουν μέρη - χωριά της Ελλάδας, που αντιστέκονται με μεγάλη επιτυχία στις ομοιόμορφες πανάκριβες στολές, στα πολυάριθμα Group,  στους ανούσιους τυποποιημένους latin χορούς,στους νεανικούς γυναικείους γλουτούς,  στα χιλιοστολισμένα άρματα και στις γιγαντιαίες φιγούρες πολιτικών, στην εμπορικοποίηση του εθίμου.

Ένα από αυτά τα χωριά είναι η Κλειτορία, που έχει εμπειρία στην διοργάνωση, με παραδοσιακό τρόπο, της σατυρικής παρέλασης και του γαιδουρόγαμου.

Ο λαός έχει αισθητήριο, γνωρίζει και συζητάει, αλλά λόγο κοινωνικού καθοσπρεπισμού και ...άλλων επίγειων αναγκών, δεν μπορεί να εκφραστεί τις ....κοινές μέρες.

Στην αποκριά όμως τα πράγματα αλλάζουν !!

Αυτό ακριβώς αποτυπώθηκε στην πιο επιτυχημένη, κατά την γνώμη μας, παρέμβαση των φετινών καρναβαλιών της επαρχίας Καλαβρύτων.

ΚΑΡΝΑΒΑΛΙ ΚΛΕΙΤΟΡΙΑΣ : Η σκηνή ενδιαφέρουσα, με τον συγκεντρωμένο κόσμο να παρακολουθεί την ιδιαίτερη στιγμή. 

Ένας μόνο άνθρωπος, σκυμμένος, που αργοπερπατούσε κουβαλώντας το βάρος της ζωής, ένα μάτσο ξερά κλαδιά, μια ρόμπα, μια μάσκα και ένα μικρό, αλλά πολύ  εύστοχο ποιηματάκι, ήταν υπέρ αρκετά για να πετύχουν κατευθείαν κέντρο στον στόχο της σάτυρας. 

Η εμφάνιση - παρέμβαση της μοναχικής ‘’γιαγιάς΄’ ήταν ευρηματική, αποτελεσματική, έγινε άμεσα αντιληπτό το  σχόλιό της, προκάλεσε το ενδιαφέρον επί τόπου και αρκετή συζήτηση μετά, όχι για το τι εννοούσε, αλλά για το ποιος ή ποια, βρισκόταν κάτω από την μάσκα που έγραψε τον γιατρό με Γ κεφαλαίο, προφανώς γιατί δεν ''φωτογράφιζε'' τον όποιο γιατρό, αλλά ΤΟΝ Γιατρό.

Αν και δεν έχει σημασία ποιος ή ποια υποδύεται τον ρόλο, αλλά ότι είχε την έμπνευση και το θάρρος να στηλιτεύσει μια πραγματικότητα, να εκφράσει το κοινό ''μυστικό''

Η ταμπέλα που κουβαλούσε, την οποία είχε φροντίσει να έχει και εμπρός και πίσω, έγραφε:

"Μαζεύω ξύλα για να πυροθώ, για να μην φτάσω στον Γιατρό. Γιατί αν φτάσω στο Γιατρό θα θέλει ΨΗΦΟ ΔΑΓΚΩΤΟ !!!"

Σοβαρή πολιτική σάτιρα με γενικά, αλλά και τοπικά χαρακτηριστικά, που αποκαλύπτει την επιθυμία του μέσου ανθρώπου να μην έχει εξαρτήσεις για τίποτα και ειδικά για την υγεία του, όταν θα βρεθεί μπροστά στην κάλπη. Γι αυτό φροντίζει έγκαιρα να διαθέτει τα απαραίτητα ώστε  να μην νιώθει ότι βρίσκεται υπό τον ''ζυγό'' και να αποφασίζει ελεύθερα.

Συγχαρητήρια και του χρόνου με ΥΓΕΙΑ !!!..πάνω απ΄όλα ....

Παπαδόπουλος Θεόδωρος

theodoros5