Α Ν Α Τ Ρ Ι Χ Ι Λ Α...... (γράφει ο Θεοδ. Χρονόπουλος)

Είμαι και εγώ,δηλαδή ο μακαρίτης πατέρας μου,απ΄αυτούς που έχουν κάνει αγωγή κατά του Γερμανικού δημοσίου για τις αποζημιώσεις από την λαίλαπα των ΝΑΖΙ.

Πληροφορήθηκα λοιπόν ότι ο Δήμος Καλαβρύτων σε αγαστή συνεργασία με Γερμανικούς φορείς, Deutsche Welle κτλ., προωθεί την ενημέρωση των Γερμανών πολιτών μέσα από διάφορες δράσεις και ....αντιδράσεις για το ολοκαύτωμα των Καλαβρύτων, και ταυτόχρονα μαζεύει και χρήματα από τις συναυλίες με Γερμανικές ορχήστρες - μπάντες - φιλαρμονικές και λοιπές κομπανίες.

...άρθρο του Θεοδ. Χρονόπουλου

Και τότε εγώ λέω: Εδώ είμαστε! Θα αρχίσει να "πέφτει"η προκαταβολή για τα οφειλόμενα!!! Ετοιμάσου Θοδωρή για "επενδύσεις"!!! Έλα μου ντε όμως που την πάτησα!! 4900 ΕΥΡΩ απέφερε η μέχρι τώρα εξόρμηση των Γερμανών φίλων μας! Φτωχοί άνθρωποι και αυτοί θα μου πείτε! Συμπάσχω μαζί τους για την φτώχεια και την ανέχεια που τους "μαστίζει".

Με αυτά τα χρήματα λοιπόν, απ' ότι μαθαίνω ο Δήμος αγόρασε τρόφιμα ΜΑΚΡΑΣ ΔΙΑΡΚΕΙΑΣ(!!!) (είναι πολλά και μην ξυνίσουν), χαρτιά υγείας κτλ.για την στήριξη των
αναξιοπαθούντων συμπατριωτών μας! Να τρώνε και να "ανακουφίζονται"!!!

Λοιπόν για να σοβαρευτώ τώρα: Τα 4900 ΕΥΡΩ που μαζεύτηκαν ή τα 10.000.000 αν μαζεύονταν ΔΕΝ μου λένε ΤΙΠΟΤΑ. Το να καμαρώνω όμως για την ΕΠΑΙΤΕΙΑ (ζητιανιά) στο όνομα ενός ΟΛΟΚΑΥΤΩΜΑΤΟΣ μιας ΜΑΡΤΥΡΙΚΗΣ πόλης-περιοχής μου λέει πολλά και ΑΝΟΜΟΛΟΓΗΤΑ!

Όταν ήμουν μαθητής, στο γυμνάσιο Καλαβρύτων, δεν είχαν συμπληρωθεί ούτε 30 χρόνια από την εφιαλτική 13/12/1943.

Υπήρχαν ακόμα ορατά τα σημάδια από την καταστροφή τόσο στα κτήρια όσο και στα πρόσωπα των κατοίκων ηλικίας άνω των 30 ετών.

Η επέτειος της σφαγής τότε δεν ήταν μία τελετή,μία ακόμα επέτειος, με τιμώμενους προσκεκλημένους.

Ήταν ημέρα μνήμης, μνημόσυνου και οδυρμού. Ήταν ημέρα ΚΑΤΑΡΑΣ της χήρας μάνας, της ορφανής κόρης, της αδερφής, των ελάχιστων ανδρών που είχαν γλυτώσει, σαν ανήλικοι τότε, και των 13 επιζησάντων προς τους ΣΦΑΓΕΙΣ τους.

Ε, λοιπόν αγαπητοί μου εμένα το μαυροφορεμένο της Καλαβρυτινιάς που τραβούσε ακόμα τα μαλλιά της, μετά από 30 χρόνια, και πέθανε με τα μαύρα, με στοιχειώνει  ακόμα.

Όποιος της γενιάς μου, ακόμα παλιότερος ή και νεώτερος βρεθεί να πει ότι την μέρα εκείνη που ανεβαίναμε στου ΚΑΠΗ το λόφο, με πένθιμο βήμα, δεν έχει κλάψει ή έστω δεν έχει δακρύσει να μου τον γνωρίσει!

Δεν θέλω να το κάνω πιο μελό αλλά κάποια πράγματα και ιδιαίτερα μνήμες, που για κάποιους είναι πολύ πονεμένες, θέλουν πολύ προσοχή στον χειρισμό τους και ΑΠΕΙΡΟ σεβασμό.

Η βαριά ματωμένη κληρονομιά των Καλαβρύτων θέλει ΒΟΥΒΟ κλάμα, για όποιον πονάει, διακριτική και ανώνυμη προσφορά αγάπης για όποιον μπορεί και επιθυμεί, και ΟΧΙ τόσο μελάνι και τζάμπα διαφήμιση.

Και ο Γερμανός μπορεί να προσκυνήσει, όπως εξάλλου κάνουν χιλιάδες κάθε χρόνο, γιατί δεν φταίνε αυτοί για τα δολοφονικά ένστικτα των προγόνων τους. (καλού-κακού όμως ας έχουν υπό ...παρακολούθηση το DNA τους).

Λοιπόν αγαπητοί μου το να περιφέρονται τα Καλάβρυτα ανά την υφήλιο, για να ξεπλένει τζάμπα ο κάθε ένοχος την ντροπή του με αντάλλαγμα χαρτιά υγείας και λοιπά αναλώσιμα είναι επικίνδυνο και θέλει πολύ ΠΡΟΣΟΧΗ.

Ο σφικτός εναγκαλισμός του θύτη με το θύμα, που παρατηρώ τα τελευταία χρόνια, είναι καλό γι' αυτόν, τον θύτη εννοώ, αλλά η υπερηφάνεια και αξιοπρέπεια η δική μου και πολλών άλλων συμπατριωτών ΣΚΙΑΖΕΤΑΙ απο μιά αιωρούμενη δουλικότητα, υποτέλεια, ραγιαδισμό και άλλα τέτοια χαμηλόβαθμα συναισθήματα.....

Κάποια πράγματα που κληρονομείς στην ζωή σου δεν έχουν ΤΙΜΗΜΑ και δεν επιτρέπεται να τα παζαρεύεις. Τα κληρονομείς, τα σέβεσαι, τα τιμάς και τα κληροδοτείς στους επερχόμενους.

Πόσο μάλλον όταν αυτά είναι ανεξίτηλες αιματοβαμένες μνήμες, βαριά ιστορία, παγκόσμια παρακαταθήκη!

Δηλαδή ΚΑΛΑΒΡΥΤΑ.

Γι' αυτό νιώθω Α Ν Α Τ Ρ Ι Χ Ι Λ Α......
 

Θεοδ. Χρονόπουλος