Λίγες μικρές ακόμα πινελιές για τα "δικά μας Καλάβρυτα"

Γράφει ο Κώστας Λιούρδης. Ο Κώστας είναι είναι ένας από τους μαθητές που φοίτησαν μαζί μας, στα σχολεία των Καλαβρύτων για κάμποσα  χρόνια, αφού βρέθηκε ως μέλος οικογένειας που μετακόμισε στην πόλη μας τότε και άφησε το θετικό του στίγμα σε ένα μικρό επαρχιακό μέρος.

Θυμάται ...και γράφει, ανασύροντας στην επιφάνεια της μνήμης μας εικόνες και συναισθήματα από τα παιδικά μας χρόνια.

Μιά μικρή ακόμα  πινελιά στον γλαφυρό και πολύχρωμο πίνακα που περιγράφει μιά εποχή που ανήκει μεν στο παρελθόν αλλά μένει ζωντανή και βαθιά χαραγμένη στις καρδιές μας και έχει στιγματίσει ανεξίτηλα τη ζωή μας, θα ήταν το πανηγύρι του Σεπτέμβρη, κάπου εκεί με το κτύπημα του κουδουνιού απο τον κυρ-Νίκο με τους περιπλανώμενους εμπόρους και γυρολόγους του κεφιού να δίνουν χρώμα και ζωή στη μελαγχολική περίοδο του Φθινοπώρου, τα αποκριάτικα πάρτυ με μασκαρέματα μικρής ή και ασήμαντης καλλιτεχνικής αξίας αλλά με έκδηλη την επιθυμία για γέλια, τραγούδια, "μικρές παρανομίες"  είτε  με λίγο  απαγορευμένο βερμούτ και ποπ-κορν είτε με τόσο φορτισμένους συναισθηματικά και πρωτόγνωρους  για την ηλικία cheak to cheak μπλούζ χορούς με τους ανομολόγητους μυστικούς έρωτες της τάξης, τις επιβεβλημένες επισκέψεις των μεταμφιεσμένων στα σπίτια που διέμεναν οι τότε καθηγητές τους, τη βαριά και χαρακτηριστική  μυρωδιά που μαζί με την ομίχλη σκέπαζε κάθε βράδυ τις γειτονιές απο το κάψιμο του λιγνίτη ή "ξυλίτη"  απο το ταλαίπωρο ορυχείο κάπου εκεί ψηλά μετά τις πρώτες στροφές της Λαύρας και σε έναν ξεχασμένο δρόμο που έβγαινε πριν την κατασκήνωση, τα παιδιά που το μεσημέρι μετά το τέλος του σχολείου και αφού είχαν καταλαγιάσει την πείνα τους στο "συσσίτιο", εκεί στο κτίριο με τις μπλε-γκρι πόρτες, του τότε Πατριωτικού Ιδρύματος, κατηφόριζαν προς την πλατεία με μία φέτα χοντροκομένη ψωμιού και ένα πορτοκάλι στο χέρι, το βουητό και τα γέλια που ακουγόταν κάθε μεσημέρι στο ΚΤΕΛ γύρω στις 2 κάθε μεσημέρι που έφευγαν τα λεωφορεία για Κέρτεζη, Πριόλιθο, Σκεπαστό, Λαγοβούνι και αλλού και έπαιρναν μαζί τους πίσω στα χωριά τους, όσους ταλαιπωρημένους και νυσταγμένους μαθητές είχαν μεταφέρει το πρωί για το σχολείο, το σακουλάκι με μία φέτα ψωμί και ένα κομμάτι μπακαλιάρο τηγανιτό που  μοίραζε απο ένα παραπόρτι του μοναστηριού της Λαύρας  ένας καλοκάγαθος καλόγερος ανήμερα της 25ης Μαρτίου, ο μοναδικός φωτογράφος της περιοχής που παρά την σωματική του αναπηρία κρέμαγε ένα λευκό σεντόνι στον πέτρινο τοίχο της ταβέρνας, ψηλά προς τον "Χελμό" και με το φωτογραφικό του τρίποδο έβγαζε φωτογραφίες για να "βγάλουμε" αστυνομική ταυτότητα, τα κουρεμένα με την ψιλή μηχανή κεφάλια των παιδιών - τροφίμων, που ανέβαιναν σε ομάδες απο το Ορφανοτροφείο κάθε πρωί, άλλα για το Δημοτικό και άλλα για το Γυμνάσιο,
για να μάθουν γράμματα, έχοντας φθάσει στα Καλάβρυτα  απο τις Κορφές, το Σιγούνι και αλλού αλλά το μονοσειρο πακέτο ΚΑΡΕΛΙΑ που κρυβόταν σε κάποιο μαντρότοιχο, εκτός σπιτιού, και ανασυρόταν όταν η παρέα μαζευόταν γύρω απο συντριβάνι, στο παρκάκι απέναντι απο το Σταθμαρχείο, και βέβαια θα ήταν παράλειψη να μην αναφερθούν οι παροιμιώδεις σχολικοί αγώνες μπάσκετ και βόλευ του οικείου Γυμνασίου (εξαταξίου) με τις αντίστοιχες ομάδες των Μαζείκων και της Στρέζοβας, αγώνες ντέρμπυ, επεισοδιακοί, ανταγωνιστικοί μέχρις εσχάτων.
Φυσικά υπάρχουν πολλές ακόμα μικρές ή μεγάλες πινελιές, πάντοτε όμως χρωματιστές,  για να συνθέσουν   και αποτυπώσουν τα "δικά μας" Καλάβρυτα.

 

Σχετικά TAGS