ΔΑΦΝΗ - Μεγάλωσαν και είναι όλοι τους υπέροχοι!!

Στα ίδια μέρη θα ξαναβρεθούμε

Τα χέρια θα περάσουμεστους ώμους

Παλιά τραγούδια για να θυμηθούμε

Ονόματα και βλέμματα και δρόμους.

Πέρασαν σαράντα χρόνια από την αποφοίτηση. Σχολικό έτος 1976-1977 . Η Άννα το πήρε απόφαση. Άρχισε να παίρνει τηλέφωνα. Να στέλνει μηνύματα. Ζήτησε και πήρε από το σχολείο κατάσταση με τα ονόματα των παλιών συμμαθητών της. Η πρωτοβουλία της Άννας Κουτσιουρή άρχισε να βρίσκει πρόσφορο έδαφος.

Όταν γίνεται το τηλεφώνημα για τη συνάντηση η καρδιά αρχίζει να χτυπά παλαβά. Οι σφυγμοί ανεβαίνουν. Ένα τηλεφώνημα τους βάζει όλους στην χρονοκάψουλα και ταξιδεύουνς πίσω στα μαθητικά τους χρόνια. Τότε που ήταν μόνο δέκα οκτώ χρονών.

Θυμούνται έναν – έναν τους συμμαθητές τους και τις συμμαθήτριές τους. Ο Γιάννης, η Άννα, ο Θανάσης , η Σοφία , ο Χρήστος, η Ντίνα, ο Σπύρος , ο Θοδωρής και τόσοι άλλοι.

Τα κορίτσια φοράγανε ακόμα ποδιές .Η τάξη που άφησε «όνομα» με τις επιτυχίες τους, τις πλάκες τους, τις κοπάνες τους. Θα σμίγανε ξανά λοιπόν να θυμηθούνε τα παλιά, αλλά και να μιλήσουνε για τα νέα. Η πολυπόθητη μέρα έφτασε. Πολλά είχαν αλλάξει. Οι αγκαλιές ήταν πιο μεστές πια και όλοι είχαν μια ιστορία να πουν. Γελάσανε όμως πολύ. Το καυστικό χιούμορ και η μια ατάκα που διαδέχονταν την άλλη έκανε το μεσημέρι του Σαββάτου ανάλαφρο και πολύ ζωντανό. Είπανε, είπανε, είπανε, θυμηθήκανε τα παλιά. Ήταν ευτυχισμένοι που τα κατάφεραν μέχρι εδώ.

Μπήκαν στην αίθουσα του σχολείου. Του σχολείου που φιλοξένησε τα όνειρά τους. Τους καλοσώρισε ο σημερινός διευθυντής ο κ. Μπουσιούτης Γιάννης. Συγκίνηση και αναμνήσεις. Από τους σαράντα επτά παρευρέθηκαν οι εικοσιένας. Οι υπόλοιποι δεν μπόρεσαν. Είχαν υποχρεώσεις. Υπήρχαν όμως και έξι συμμαθητές που δεν τα κατάφεραν. Έφυγαν νωρίς. Τόσο νέοι! Ο Θανάσης , που είναι ιερέας, ζήτησε να τηρηθεί ενός λεπτού σιγή.

Και αμέσως μετά πάλι κουβέντα, φωνές, φωτογραφίες. Θυμούνται τον Θεολόγο την επομένη του Πολυτεχνείου να τηρεί ενός λεπτού σιγή για τα θύματα της προηγούμενης βραδιάς ,όπως είπε. Την γαλλικού που μηδένιζε τα γραπτά στα διαγωνίσματα μόλις έβρισκε σκονάκια. Τον καθηγητή – παιδαγωγό που αγόραζε από την Πάτρα, δήθεν από λάθος , παρα πάνω κιλά ψάρια για να δώσει στη μαθήτρια που δεν είχε αυτή την πολυτέλεια ή τον άλλο καθηγητή που όταν εμφανίστηκε στο σχολείο παιδί με πρησμένο μάγουλο από δόντι του έδωσε ένα πεντακοσάρικο τότε (500 δρχ) για να πάει στην Κλειτορία στον οδοντίατρο.

Μετά από αρκετή ώρα αποφάσισαν να αποχωρήσουν και να συνεχίσουν στην κοντινή ταβέρνα (Τζώλας). Ένα μεγάλο τραπέζι στρωμένο τους περίμενε. Τα κρέατα χορηγία του πάτερ-Θανάση από το κοπάδι του. Το γλυκό χειροποίητος μπακλαβάς από τα χεράκια της Άννας της Κουτσιουρή.

Χαρές , γέλια, πειράγμ ατα, τραγούδι, χορός.

Τίποτε δεν κάνει πιο χειροπιαστό τον κύκλο της ζωής απ' το να βλέπεις τους φίλους σου απ' το σχολείο να έχουν πλήρως ενηλικιωθεί . Η συγκέντρωση μιας παλιάς τάξης είναι σαν την κατακλείδα κάποιων ιστοριών που έχεις ξεκινήσει να τις διαβάζεις πριν από τριάντα, σαράντα, ακόμα και πενήντα χρόνια. Οι συμμαθητές έχουν μια κοινή ιστορία, μια αίσθηση βαθιάς οικειότητας ο ένας με τον άλλον. Σε γνώριζαν όταν ήσουνα νέος και φρέσκος και πριν αναπτύξεις μια ενήλικη προσωπικότητα.Οι παλιοί συμμαθητές δίνουν την αίσθηση ότι μπορείς να τους εμπιστευτείς, οι παλιές αγάπες αναζωπυρώνονται, όλοι είναι μέλη ενός δράματος που ξεκίνησε να παίζεται πριν από πολύ καιρό μπροστά σ' ένα φόντο απεριόριστης ελπίδας.

Τσουγκρίσανε τα ποτήρια τους στην υγειά τους και στην ανάμνηση όσων έλειπαν και δώσανε την υπόσχεση ότι θα βρεθούνε και πάλι χωρίς να λείπει κανένας από την παρέα.

Γεωργία Κουτσιουρή Δημοσιογράφος 

koytsioyri2

 

Σχετικά TAGS