ΔΑΦΝΗ - Με λαμπρότητα η γιορτή του Αγίου Χαράλαμπους στον 200 ετών Ι. Ναό

Με λαμπρότητα γιόρτασε και φέτος ο Άγιος Χαράλαμπος στη Δάφνη Καλαβρύτων. Πλήθος πιστών κατέκλεισαν το ναό τόσο στον αρχιερατικό εσπερινό όσο και στην πανηγυρική λειτουργία. Και φέτος έδωσε το παρόν ο Σύλλογος Γυναικών Μαγούλας με επικεφαλής την πρόεδρό τους Σπυριδούλα Τράγκα αλλά και πολλοί άλλοι επισκέπτες από διάφορα μέρη της χώρας. Οι νοικοκυρές της ενορίες φρόντισαν να υπάρχουν γλυκά και ποτά για όλα τα γούστα ενώ οι άρτοι ξεπέρασαν κάθε προηγούμενο. Ο φετινός εορτασμός είχε ιδιαίτερη σημασία μια που ο ναός έκλεισε 200 χρόνια ζωής. Η δικιά μας δημοσιογράφος Γεωργία Κουτσιουρή, παίρνοντας το λόγο εξιστόρησε σε όλους την πορεία του ναού μέσα στο χρόνο, ξεκινώντας από το 1818 μέχρι σήμερα. Στόχος της να ξυπνήσει στους παλιούς μνήμες από τα παιδικά τους χρόνια, γεγονότα που είχαν ξεθωριάσει στο χρόνο, να διδάξει στους νεότερους την ιστορία του τόπου τους και να μάθει στους επισκέπτες ποιος είναι ναός που έρχονται για προσκύνημα.

Και του χρόνου !!! Χρόνια πολλά Δάφνη!!!

Ακολουθεί η ομιλία της κ. Γεωργίας Κουτσιουρήkoytsioyri1

Αιδεσιμότατοι, κα Αντιδήμαρχε, κύριε Πρόεδρε, κύριοι Σύμβουλοι , αγαπητοί συμπολίτες. 
Σήμερα θα πούμε δυο λόγια για τον Ιερό ναό του Αγίου Χαραλάμπου της Δάφνης μια που φέτος κλείνει 200 χρόνια ζωής. 

Ο  Άγιος προστάτης του χωριού μας, αγέρωχος, μεγαλοπρεπής, πετρόκτιστος, κρυμμένος πίσω από τα αιωνόβια πεύκα της αυλής του. Βασιλική με τρούλο .
Ήταν πριν δύο αιώνες όταν οι κάτοικοι κυνηγημένοι από την πανώλη που έπεσε στο χωριό ανέβηκαν ψηλά στα βουνά για να γλιτώσουν από το κακό και παρακάλεσαν τον Άγιο να τους σώσει. Το 1818 όταν σχεδόν τελείωσε το μεγάλο κύμα της επιδημίας στην Πελοπόννησο, όσοι επέζησαν κατέβηκαν πάλι στα σπίτια τους και έχτισαν τον πρώτο μικρό εκκλησάκι εκπληρώνοντας την υπόσχεσή τους. Μάλιστα μαρτυρίες λένε ότι το εκκλησάκι έχτισε ο νεαρός τότε και μετέπειτα γνωστός μας σε όλους « γέρο Σοφιανός». 
Λίγα χρόνια αργότερα, τον Ιούλιο του 1848 χτίζεται ένα μεγαλύτερο εκκλησάκι του οποίου η κεντρική πόρτα ήταν η σημερινή εξωτερική πόρτα του ιερού.
Έκτοτε ο ναός ξεκινάει την πορεία του στο χρόνο και στην ιστορία. Λειτουργεί σαν ξωκκλήσι και ανοίγει μόνο ανήμερα στην εορτή του.
Το 1900 γίνεται μεγάλος ενοριακός ναός και παίρνει άλλη μορφή. Χτίζεται μεγάλος μαντρότοιχος στο προαύλιο από λαγκαδινούς μαστόρους και δέκα χρόνια αργότερα λαμβάνει χώρα ένα άλλο μεγαλοπρεπές γεγονός.
Ολοκληρώνεται το τέμπλο του ναού με την τοποθέτηση των έξι εικόνων που έρχονται από μακριά. Οι εικόνες που βλέπετε πίσω μου, ο πολιούχος Άγιος, η Παναγιά η Βρεφοκρατούσα, ο Υιός του Θεού, ο Ιωάννης ο Βαπτιστής, οι Άγιοι Θεόδωροι και οι Τρεις Ιεράρχες έρχονται απευθείας από την Κωνσταντινούπολη. Δωρεά του ιερομόναχου Διονύσιου Παϊκόπουλου, ηγούμενου τότε στη μονή του Αγίου Γεωργίου του Κουδουνά στην Πρίγκηπο.
Ο αγιογράφος από την Βασιλεύουσα βάζει όλη του την τέχνη και οι ιερές εικόνες φτάνουν στην Δάφνη μετά από ταξίδι μηνών. Τις περιμένει πλήθος λαού. Συγκεντρώνονται όλοι στην είσοδο του χωριού στην περιοχή Κοτρώνα , το σημείο που είναι σήμερα το Δημοτικό Σχολείο,  τις υποδέχονται και με επικεφαλής τους ιερείς κάνουν περιφορά σε όλο το χωριό πριν τις τοποθετήσουν στην τελική τους θέση.
Εδώ που ακόμα και σήμερα μετά από σχεδόν δύο αιώνες στέκουν με πρόσωπα οικία που εκπέμπουν αγάπη και ζεστασιά, συγκεντρώνοντας πάνω τους τα βλέμματα των πιστών άλλοτε χαρούμενα, άλλοτε λυπημένα, πότε γεμάτα  ευγνωμοσύνη και πότε γεμάτα προσμονή και ελπίδες.
Το 1926 χτίζεται το μεγάλο καμπαναριό στην κεντρική είσοδο δωρεά της οικογένειας του ιερέα  Πάικου Μπουσιούτη που ήταν και ο πρώτος εφημέριος  του ναού. Το ιερό αυτό καθήκον λόγω της προχωρημένης ηλικίας του παπα-Πάϊκου ανέλαβε  το 1908 και ως το 1960  ο ιερέας  Ιωάννης Σακκελαρίου  ο γνωστός μας (Παπαγιάννης) .
Φυτεύονται πεύκα, ακακίες και άλλα φυτά στον προαύλιο χώρο και ξεκινάει η λειτουργία του ως πολιούχος της Δάφνης.
Στο μεγάλο πλακόστρωτο προαύλιο περπατούν γενιές και γενιές.
Γίνονται γλέντια και χοροί. Στην ονομαστική εορτή του Αγίου, τις απόκριες, της Αναλήψεως καθώς κατεβαίνουν από το μοναστήρι, σε γάμους , σε βαπτίσεις ακόμα και όταν ετοιμάζονταν οι νέοι και οι νέες να φύγουν μετανάστες για την Αμερική και την Αυστραλία εκεί μαζεύονταν την προηγούμενη μέρα για να αποχαιρετιστούν.
Ο ναός με τα χρόνια δέχτηκε αρκετές αλλαγές .  Τα πρώτα χρόνια αφαιρείται ο τρούλος γιατί δημιουργούσε πρόβλημα στη στατικότητα του ναού.   Ενώ το 1943 η φωτιά που έβαλαν οι Γερμανοί στο χωριό δεν του προκάλεσε μεγάλες ζημιές. 
Προστέθηκε ο πρόναος ενώ αφαιρέθηκαν τα φυτά και μέρος από τα πεύκα του προαυλίου.
Στέκει όμως πάντα εδώ πιστός στο καθήκον του. Να προστατεύει τους πιστούς του και το χωριό του.
Τα τελευταία χρόνια γίνεται  μια πλήρης ανακαίνιση. Αμμοβολή στον εξωτερικό τοίχο, παράθυρα, σκεπή. Επίσης προστέθηκαν καινούριες αγιογραφίες δωρεές ενοριτών.
Τόσο το συμβούλιο της εκκλησίας όσο και ο εφημέριος πατέρας Νικόλαος Σωτηρόπουλος κάνουν μια αξιέπαινη προσπάθεια να μείνει ο ναός άθικτος στο χρόνο και η ενορία ενεργή.
Σ’αυτό βέβαια να πούμε ότι συμβάλλουν και οι κάτοικοι του απάνω χωριού που τα τελευταία χρόνια αυξάνονται και γεμίζουν τις γειτονιές και το προαύλιο του ναού  με φωνές μικρών παιδιών.

Χρόνια πολλά και του χρόνου να είμαστε πάλι εδώ!!!