Αυτοί είναι οι Κλειτόριοι, αυτοί είναι οι Έλληνες, αυτοί πρέπει να είναι οι άνθρωποι!!

Η αγάπη και ο σεβασμός προς τον άνθρωπο δεν είναι καλή για ''είδηση’’ ....αλλά υπάρχει εκεί έξω !!.

Ο κίνδυνος, ο πόνος, το αίμα, αυτά είναι τα θέματα που ‘’μυρίζουν’’ θεαματικότητα, αυτά ‘’τακτοποιούνται’’ και αυτά προβάλλονται.
Μια μικρή κοινωνία ,αυτή της Κλειτορίας, λίγες μέρες πριν τα Χριστούγεννα στις 21/12, συντρόφεψε στην τελευταία του κατοικία, που έμελε να είναι σε ξένα χώματα, τον 60χρονο Ρουμάνο MARICEL ANDRUS που τα τελευταία 10 χρόνια ζούσε μαζί της.
Στην αρχή δούλεψε ως σιδεράς, μετά έκανε διάφορες μικρό δουλειές για να επιβιώσει. Μετά την φυγή της κόρης του, μοναδική του παρέα στην κρύα καλύβα με λαμαρίνες όπου έμενε , ο σκύλος του, στον οποίο κάποιες φορές έδινε και το μοναδικό κομμάτι ψωμί που βρισκόταν στα χέρια του. Χωρίς χρήματα, με προβλήματα υγείας,η συντήρησή του προερχόταν περιστασιακά από ανθρώπους της τοπικής κοινωνίας. Έγινε μια προσπάθεια για να του προσφερθεί μια πιο ασφαλής και αξιοπρεπής ζωή στο γηροκομείο αλλά την απέβαλε επιστρέφοντας στην καλύβα του, εκεί στην Κλειτορία. Μαρτυρίες αναφέρουν ότι όταν άφησε την τελευταία του πνοή  και χρειάστηκε να μετακινηθεί η σωρός του, ο σκύλος του δεν άφηνε κανέναν να πλησιάσει.
Μόνος και νεκρός έπρεπε να ταφεί, με την πρεσβεία του να μην έχει τελικά καμιά εμπλοκή με το συμβάν, η τοπική κοινωνία ανέλαβε και το τελευταίο της χρέος. Με έξοδα του Δήμου Καλαβρύτων πραγματοποιήθηκε στο κοιμητήριο, στην θέση ‘’Χαλίκι’’ και αυτό έχει ξεχωριστή σημασία, η ταφή και το συγκινητικό είναι ότι στα χαρτιά αναγγελίας του θανάτου του, στην θέση των συγγενών, έγραφε απλά το συγκινητικό ... ΟΙ ΣΥΓΧΩΡΙΑΝΟΙ 
Μάθημα ανθρωπιάς !!!

Παπαδόπουλος Θεόδωρος

skitso